Kolejne rozważanie tegorocznego tematu duszpasterskiego: „Bądźmy uczniami Chrystusa” przypada w okresie wielkanocnym. Przypomnijmy więc słowa Pana Jezusa, które skierował do uczniów po Swoim Zmartwychwstaniu, nazywane nakazem misyjnym: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przekazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” Mt 28, 19-20. Być uczniem Chrystusa to zaangażować się w wypełnianie tego misyjnego nakazu.

Sługa Boży Jan Paweł II w posynodalnej adhortacji apostolskiej „Christifideles laici, O powołaniu i misji świeckich w Kościele i w świecie”: nauczał, że nakaz ten wypełnia chrześcijanin najpierw w indywidualnym życiu: „Każdy uczeń jest wezwany osobiście. Nikomu nie wolno się uchylać od osobistej odpowiedzi: „Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii”! (1 Kor 9, 16). … W owym zadaniu Kościoła ludzie świeccy, na mocy ich uczestnictwa w prorockim urzędzie Chrystusa, biorą pełny udział. Do nich w szczególności należy świadczenie o tym, jak wiara chrześcijańska daje jedyną pełną odpowiedź, którą wszyscy mniej lub bardziej świadomie przyjmują i której pragną, na problemy i nadzieje, jakie życie stawia przed każdym człowiekiem i każdym społeczeństwem. Świeccy mogą spełniać to zadanie pod warunkiem, że zdołają przezwyciężyć rozdźwięk pomiędzy Ewangelią a własnym życiem, nadając wszystkim swoim działaniom w rodzinie, w pracy, na polu społecznym spójność właściwą takiemu życiu, które czerpie natchnienie z Ewangelii i w niej znajduje siłę do tego, by w pełni się realizować”. Miejscemzaś realizacji nakazu misyjnego nie są dalekie kraje, gdzie trzeba pojechać. Jan Paweł II we wspomnianej wyżej adhortacji mówi: „Całe kraje i narody, w których niegdyś religia i życie chrześcijańskie kwitły i dały początek wspólnocie wiary żywej i dynamicznej, dzisiaj wystawione są na ciężką próbę, a niekiedy podlegają procesowi radykalnych przemian wskutek szerzenia się zobojętnienia, sekularyzmu i ateizmu. Chodzi tu przede wszystkim o kraje i narody należące do tak zwanego Pierwszego Świata, w których dobrobyt materialny i konsumizm, aczkolwiek przemieszane z sytuacjami zastraszającej nędzy i ubóstwa, sprzyjają i hołdują zasadzie: „żyć tak, jak gdyby Bóg nie istniał”. Otóż zobojętnienie religijne i zupełny brak praktycznego odniesienia do Boga nawet w obliczu najpoważniejszych problemów życiowych są zjawiskami nie mniej niepokojącymi i destruktywnymi niż jawny ateizm. I nawet jeśli wiara chrześcijańska zachowała się jeszcze w niektórych tradycjach i obrzędach, to stopniowo traci ona swe miejsce w najistotniejszych momentach ludzkiej egzystencji, takich jak narodziny, cierpienie i śmierć. W rezultacie, współczesnego człowieka stojącego w obliczu tajemnic i pytań, na które nie znajduje odpowiedzi, ogarnia rozczarowanie i rozpacz lub nawet pokusa wyeliminowania źródła tych problemów przez położenie kresu ludzkiemu życiu”.

Czy opisywany przez Papieża ogląd rzeczywistości nie jest środowiskiem w którym żyjemy? To przecież rzeczywistość naszych parafii, naszych miejsc pracy i nauki, rzeczywistość rodzinna, towarzyska i sąsiedzka. Tam potrzebne jest osobiste świadectwo chrześcijańskiego życia każdego z nas, „życia, które czerpie natchnienie z Ewangelii i w niej znajduje siłę do tego, by w pełni się realizować”.

Jan Paweł II naucza jeszcze, że osobiste świadectwo chrześcijańskiego życia nie jest wystarczające do wypełnienia nakazu misyjnego. Potrzebne jest jeszcze „odtworzenie chrześcijańskiej tkanki samych wspólnot kościelnych”. Aby w jakiejś społeczności Pan Jezus urzeczywistnił swoją obecność, nie wystarczy indywidualny człowiek ze swoim świadectwem wiary, potrzebna jest wspólnota uczniów Chrystusowych, pośród której On się uobecnia. Życie tej wspólnoty, jej zaangażowanie w ewangelizację są koniecznym warunkiem do wypełniania nakazu misyjnego Jezusa.

Niniejszy materiał formacyjny przeznaczony jest głównie dla Akcji Katolickiej, czyli wspólnot chrześcijańskich działających przy parafii. Te właśnie wspólnoty, w swoich parafiach, mają wypełniać misyjny nakaz Jezusa i temu poświęcone będą dalsze artykuły formacyjne. Niech wstępem do dalszych rozważań będą słowa Pana Jezusa, który mówi do swoich uczniów: „ Po tym wszyscy poznają, że jesteście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali.” J 13. 35

ciąg dalszy w następnych numerach miesięcznika

Do strony głównej AK AW