Po wakacyjnej przerwie przypomnijmy sobie, że nasze tegoroczne rozważania inspirowane są przez hasło obecnego roku duszpasterskiego, które brzmi: „Przypatrzmy się powołaniu naszemu”. Pomocne nam w tym było wystąpienie pierwszego Krajowego Asystenta Akcji Katolickiej w Polsce biskupa Piotra Jareckiego, które wygłosił na obchodach dziesięciolecia reaktywowania Stowarzyszenia na Jasnej Górze 16 czerwca 2006 r. Prelegent uświadamiał nam, że członkowie Akcji Katolickiej mają być ludźmi: aktywnymi duchowo, działającymi w imieniu Kościoła a nie swoim własnym, wystrzegającymi się indywidualizmu, nastawionymi misyjnie w apostolstwie i kompetentnymi w świeckich dziedzinach życia, Przymioty te omawialiśmy w poprzednich miesiącach naszej formacji. Obecnie rozważmy słowa Soboru Watykańskiego II o Akcji Katolickiej:

DEKRET O APOSTOLSTWIE ŚWIECKICH, punkt 20: „Kilkadziesiąt lat temu w wielu krajach świeccy, coraz gorliwiej poświęcający się apostolstwu, zorganizowali różne formy działalności i zrzeszyli się w różne stowarzyszenia, które zachowując ścisłą łączność z hierarchią, dążyły i dążą do celów prawdziwie apostolskich. Spośród nich lub także spośród podobnych dawniejszych instytucji należy wymienić przede wszystkim te, które choć różne stosowały metody, przyniosły jednak Królestwu Chrystusa bardzo obfite owoce i które słusznie zalecane i popierane przez papieży i wielu biskupów, otrzymały od nich miano Akcji Katolickiej i często określane były jako współpraca świeckich w apostolacie hierarchicznym. Te formy apostolstwa, niezależnie od tego, czy noszą nazwę Akcji Katolickiej czy inną, a spełniające w naszych czasach doniosłe funkcje apostolskie, powstają z zespolenia następujących czynników charakterystycznych:

a) Bezpośrednim celem tego rodzaju organizacji jest apostolski cel Kościoła w zakresie ewangelizacji i uświęcania ludzi oraz urabiania na modłę chrześcijańską ich sumienia, by w ten sposób przepoić duchem ewangelicznym różne społeczności i środowiska.

b) Świeccy współpracując we właściwy sobie sposób z hierarchią, przynoszą swoje doświadczenie i przyjmują odpowiedzialność za kierownictwo tymi organizacjami, za rozeznanie warunków, w jakich ma się prowadzić działalność duszpasterską Kościoła, oraz za planowanie i realizację programu działania.

c) Świeccy działają w zjednoczeniu na wzór żywego organizmu, by w ten sposób dobitniej podkreślić wspólnotę Kościoła i spotęgować skuteczność apostolstwa.

d) Świeccy, czy to samorzutnie się poświęcając, czy też zaproszeni do działania i bezpośredniej współpracy z apostolstwem hierarchicznym, prowadzą działalność pod zwierzchnim kierownictwem samej hierarchii, która może nawet zatwierdzić tę współpracę przez wyraźne udzielenie im mandatu. Organizacje, które zdaniem hierarchii posiadają wszystkie te cechy, należy uważać za Akcję Katolicką, chociaż zależnie od potrzeb miejscowych czy narodowych przybierają różne formy i nazwy. Święty Sobór gorąco zaleca te instytucje, ponieważ odpowiadają one bez wątpienia potrzebom apostolskim Kościoła w wielu krajach. Zachęca kapłanów i świeckich w nich współpracujących, by wyżej wymienione cechy charakterystyczne coraz bardziej wprowadzali w życie i zawsze współpracowali po bratersku ze wszystkimi innymi formami apostolstwa w Kościele”.

DEKRET O DZIAŁALNOŚCI MISYJNEJ KOŚCIOŁA, punkt 15: „do założenia Kościoła i do rozwoju wspólnoty chrześcijańskiej konieczne są różne urzędy; powoływane przez Boga spośród wiernych, winny one doznawać od wszystkich troskliwego poparcia i czci. Zalicza się do nich urząd kapłanów, diakonów i katechistów oraz Akcję Katolicką. A również zakonnicy i zakonnice pełnią obowiązujące ich posłannictwo zakorzeniania i umacniania w duszach Królestwa Chrystusowego oraz rozszerzania go przez modlitwy czy dzieła apostolskie”.

W przytoczonych fragmentach nauki Soboru Watykańskiego II zwróćmy uwagę na trzy zasadnicze prawdy o Akcji Katolickiej:

1. zaliczona jest do urzędu w Kościele

2. odznacza się ścisła łącznością z hierarchią w realizacji celów apostolskich

3. wyróżnia się w Kościele nie przez nazwę jej nadaną ale przez realizację cech charakterystycznych dla jej członków, określonych przez Sobór.

W naszych formacyjnych rozważaniach trzeba nam zastanawiać się nad tym, czy jesteśmy Akcją Katolicką z samej tylko nazwy, czy jakość naszego działania świadczy o tym, że Nią jesteśmy ?.

Do strony głównej AK AW