Przypomnę, że naszym tegorocznym rozważaniem jest wystąpienie pierwszego Krajowego Asystenta Akcji Katolickiej w Polsce biskupa Piotra Jareckiego, które wygłosił na obchodach dziesięciolecia reaktywowania Stowarzyszenia na Jasnej Górze 16 czerwca 2006 r. Ostatni, siódmy punkt wystąpienia sformułowany został następująco: Akcja Katolicka nadzieją dla aktywnego laikatu? Akcja Katolicka nadzieją dla kompetentnego, profesjonalnego laikatu. Oto jego treść: „Pragnę poruszyć tutaj problem, który można by wyrazić przy pomocy następującego pytania: czy sama wiara, głębokie życie duchowe i zapał misyjny wystarczą, by człowiek świecki był dobrym apostołem we współczesnym świecie? Moim zdaniem na tak postawione pytanie trzeba odpowiedzieć: cechy te nie wystarczą! Potrzeba jeszcze jednej cechy: profesjonalizmu i kompetencji w świeckiej dziedzinie życia, w zawodzie, który świecki wykonuje. Sądzę, że w przypadku człowieka świeckiego wyspecjalizowanie się w kompetencjach zawodowych stanowi bardzo ważny aspekt duchowości i moralności inspirowanych wiarą w Jezusa Chrystusa i przyczynia się do wzrastania w świętości oraz do sukcesu apostolskiego. Nie zapominajmy, że Akcja Katolicka jest stowarzyszeniem ludzi świeckich. Owszem, uczestniczą oni w hierarchicznym apostolstwie, ale nie przestają przez to być ludźmi świeckimi, czyli tymi, którzy mają realizować powołanie do świętości i apostolski mandat przede wszystkim w świeckich dziedzinach życia. Te właśnie dziedziny są dla nich jakby „chlebem powszednim”. Tak więc świecki apostoł Akcji Katolickiej nie tylko powinien być aktywny duchowo, ale powinien także być aktywny profesjonalnie i zawodowo, w sensie permanentnego poszerzania wiedzy i stawania się prawdziwym ekspertem w sprawach świeckich, w rzeczywistości ziemskiej. Takie ustawienie sprawy ma jeszcze jedną pozytywną, niezwykle aktualną dzisiaj cechę. Aktywny laikat, wyspecjalizowany w dziedzinach świeckich, będzie służył nawiązaniu kontaktu Kościoła ze współczesną cywilizacją. Stanie się jakimś naturalnym łącznikiem Kościoła ze współczesnością.”.

Kontynuując myśl Prelegenta trzeba powiedzieć, że poruszone zagadnienie rzadko jest obecne w duszpasterstwie a przez to i w świadomości katolików świeckich. Bardziej zwracamy uwagę na modlitwę, życie sakramentalne, dobre uczynki jako wyraz naszej wiary, mniej na to, że wyrazem tej wiary jest także to, jakimi jesteśmy fachowcami na polu pracy zawodowej czy społecznej.

Ojciec Święty Benedykt XVI przypomniał kapłanom w Archikatedrze Warszawskiej dnia 25 maja 2006 r.: „Wierni oczekują od kapłanów tylko jednego, aby byli specjalistami od spotkania człowieka z Bogiem. Nie wymaga się od księdza, by był ekspertem w sprawach ekonomii, budownictwa czy polityki. Oczekuje się od niego, by był ekspertem w dziedzinie życia duchowego.” Można także powiedzieć, że kapłani oczekują od świeckich, aby byli specjalistami w świeckiej dziedzinie życia. Ten wzajemny profesjonalizm duchownych świeckich będzie narzędziem skuteczne ewangelizacji, która jest misją całego Kościoła, duchownych i świeckich.

Przypomina o tym także nauka Kościoła zawarta w „Kompendium nauki społecznej Kościoła”, gdzie czytamy: „Właściwym zadaniem świeckiego chrześcijanina jest głoszenie Ewangelii przez świadczenie przykładem życia, zakorzenionego w Chrystusie i przeżywanego w realiach świeckich: rodzina; profesjonalne zaangażowanie w dziedzinę pracy, kultury, nauki i badań naukowych; wypełnianie obowiązków społecznych, ekonomicznych, politycznych. Wszystkie obszary świeckiej rzeczywistości, osobiste i społeczne, środowiska i sytuacje historyczne, struktury i instytucje są właściwymi miejscami, w których żyją i działają chrześcijanie świeccy.” punkt 543

„Wierni świeccy powinni umacniać swoje życie duchowe i moralne, rozwijać kompetencje wymagane do wypełniania swoich obowiązków społecznych. Pogłębianie wewnętrznych motywacji i nabywanie stylu odpowiedniego do zaangażowania na polu społecznym i politycznym to owoce dynamicznej i stałej drogi formacyjnej, ukierunkowanej przede wszystkim na osiągnięcie harmonii pomiędzy życiem we wszystkich jego wymiarach a wiarą. W doświadczeniu wierzącego nie może być dwóch równoległych nurtów: z jednej strony tak zwanego życia „duchowego” z jego własnymi wartościami i wymogami, z drugiej tak zwanego życia „świeckiego”, obejmującego rodzinę, pracę, relacje społeczne, zaangażowanie polityczne i kulturalne.” punkt 546

Do strony głównej AK AW